Yazasım geldi bir anda, delice bir cesaretle yeniden yazmak istedim. Yazmak kolay aslında, eğer konuşamıyorsanız, çok kolay. Ama bilmezler mutlular, nasıl zordur içindekileri dökmek. Onların dökeceği bir şeyleri yok ki, onlar zaten mutlular. Onlara göre yazmak zordur, sıkıcıdır. Nedenini bir bizler biliriz, ama onlara anlatamayız, anlamazlar...
Nedeni de şu, yazacak bir şey bulamazlar, mutsuzsan yazarsın zaten, konuşmazsın, yazarsın. Yazmakta konuşmak gibidir zaten, ifade edersin duygularını, ya da sen değil, duyguların ifade eder seni. Ama mutluysan eğer, bunlardan hiç biri olmaz. Çünkü yazamazsın, yazacak birşeyin olmaz. Yazmazsın.
Kimse takmaz aslında bu konuyu, ben taktım. Takıntılıyım, çok çok çok fazla takıntılıyım. Ama umrumda değil, bu şekilde duyguları daha derin yaşayabiliyorum. "Ammaaan salla gitsin yani :)", genelde böyle derler bana, boşuna derler. Sallayamam ki ben. sallayamam...
Sallamak demişken, salıncakta da sallanamam ki diğerleri gibi. Nasıl uçarlar gök yüzüne doğru, izler izler kıskanırım, sıra bana geldiğinde, yavaş yavaş, belli bir ritim eşliğinde, ileri-geri, sallanır dururum.Diğerleri gökyüzünde uçarken, ben yerde, yavaşça sallanırım. Birisi gelip hızlı sallamak ister beni, başlar sallamaya, sevinirim bende gökyüzüne çıkıcam diye, ama yapamam, korkarım... Durdururum onu. Sallamasın, uçmayayım gökyüzüne, böyle de iyiyim ben. Kendi yerimde, toprak kokusuna boğulurken, iyiyim ben....
Hiç mantıklı hayaller kurmam. Hep salak saçma şeyler. Millet doktor olmayı hayal eder, yada sediğinin onunla çıkmasını. Ben ise, sadece uçmak isterim, ama korkarım işte. Yine de denerim, gözlerimi kapar, hayal ederim, uçuyorum işte, yeniden...
Sonra gözlerimi açtığımda kendimi yerde bulurum, öylece otururken, hayaller içinde. Ama güzel bir şey hayal kurmak, en sevmediğin şarkının, tek sevdiğin kısmı gibi. Benim ise en sevmediğim şarkı;hayat, tek sevdiğim kısmı; hayal kurmak. Öyle işte, az önce yine kendimi salak hayaller içinde buldum. Kendime gelene kadar ne yapmalıyım ki, bilmiyorum... En iyisi hayal kurmaya devam etmek sanırım, evet .
Şimdi bitirmeliyim yazımı burada, bitirmeliyim, çünkü bazı şeylerin bitmesi gerekir, yeni şeylere başlayabilmek için...
Evet, yeni bir hayale mi başlıycam, yeni bir hayata mı? Yoksa, kendi boşluğumda, toprak kokularıyla devam mı ederim? Hadi hayırlısı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder